Aan het begin van een relatie, wanneer de verliefdheidshormonen volop stromen, beleven beide partners vaak plezier aan seksualiteit. Maar na een jaar of twee geldt dat nog voor slechts tien procent van de stellen. De kans dat jij tot die negentig procent behoort, is dus groot. Misschien zijn jullie beland in de bekende impasse: de een wil eerst praten en dan misschien, de ander zoekt juist verbinding via seks.

Dat dit spanningen oplevert is begrijpelijk – en het is niets om je voor te schamen. Want veel van wat wij ervaren als seksuele problemen, komt voort uit onwetendheid. Het wordt ons simpelweg niet geleerd. In onze westerse cultuur lijkt alles over seksualiteit bekend. Maar dat geldt slechts voor een deel. We leren helaas maar de helft van het verhaal. Onze seksuele ontwikkeling kent namelijk vier fases – en als samenleving erkennen we er maar twee.

De vier fases van seksuele ontwikkeling

De eerste twee fases zijn bekend terrein: masturbatie en seks met een ander. De meeste jongens en een deel van de meisjes ontdekken wat ze prettig vinden en hoe ze zichzelf naar een hoogtepunt kunnen brengen. Uiteindelijk vrijen bijna alle mensen ook met een ander. En daar stopt de seksuele ontwikkeling in onze cultuur. En daar beginnen vaak de problemen.

Wanneer seksuele spanning ontstaat of juist verdwijnt, zoeken we oplossingen in sexy lingerie, weekendjes tantra, andere standjes, of een open relatie. Maar dat zijn meestal pleisters. Ze verzachten tijdelijk, maskeren hoogstens het onderliggende probleem en genezen dus niets.

Want waarom wordt het bed dan langzaam kouder? Omdat we onderweg gekwetst zijn. In die eerste twee fases lopen we allemaal littekens op. Soms door grensoverschrijding of misbruik – maar vaak ook subtieler: via taboes, schuld en schaamte die diep verankerd zijn. Die onveiligheid leidt tot verkramping in het lichaam, en een scheiding tussen hart en bekken. En als die twee niet goed samenwerken, wordt verbinding – met jezelf en met een ander – steeds moeilijker.

Dat geldt voor vrouwen én mannen. Bij vrouwen wordt vaak het hart afgesneden van het bekken; bij mannen is het eerder andersom. Onze cultuur eist van mannen dat ze sterk zijn, hun emoties onderdrukken – wat ook leidt tot een verstoring tussen voelen en verlangen. Verlatingsangst en bindingsangst zijn een logisch gevolg.

De derde fase: jezelf leren beminnen

Herstel – werkelijke heling – begint bij jezelf. Een probleem oplossen op het niveau waarop het zich openbaart is namelijk niet mogelijk. Daarom is de derde fase van seksuele ontwikkeling weer helemaal gericht op jou, door zelfbeminning. Niet gericht op prestatie of opwinding, maar op het herstellen van die innerlijke verbinding. Pas daarna kun je een ander werkelijk beminnen – de vierde fase van seksualiteit.

Zelfbeminning is de sleutel tot seksualiteit, die zich blijft verdiepen. Tot intimiteit die je voedt in plaats van uitput. Externe prikkels zijn niet langer nodig. Het verlangen naar verdieping vervult zich in jou zelf. Ook porno verliest zo vanzelf zijn aantrekkingskracht.

Wat is zelfbeminning eigenlijk?

Zelfbeminning is heel iets anders dan masturberen. Het is bewust contact maken met je lichaam – van buitenaf door aanraking. En van binnenuit door af te zakken in de rivier van gevoelens. Je kust jezelf (weer) wakker. Het laat de liefde voor jezelf stromen – als volwassene geef je jezelf wat je gemist hebt: liefde, veiligheid, zachtheid, genot en nieuwe onschuld.

Je lichaam wordt weer een plek waar je wílt zijn. Je seksualiteit wordt weer veilig. Vrij. Vrijwillig begrensd. Seksuele energie stroomt dan niet meer alle kanten op, maar wordt een krachtbron waarop jij danst, werkt, leeft, vreugde voelt en zingeving ervaart.

Zelfbeminning versus masturberen

Hoewel het op elkaar lijkt, zijn er duidelijke verschillen. Masturbatie heeft meestal een duidelijk doel: het orgasme. Zelfbeminning is doel-loos. Je hoeft niets te bereiken. Je hoeft alleen maar te voelen. En omdat er niets moet, kan het ook niet mislukken.

Je activeert je zintuigen. Je merkt op hoe de zon je huid streelt. Hoe het voelt om op een schapenvacht te liggen. Je onderzoekt je hele lichaam en niet alleen de erogene zones. Je leert hoe je seksuele energie zo door je lichaam laat stromen dat er nieuwe onschuld ontstaat – ook wel bekend als het felbegeerde levenselixer. Het is een milde oefening in thuiskomen.

Wat als je weinig voelt?

Soms voel je in het begin weinig. Alsof delen van je lichaam niet echt meedoen. Ook dat is goed. Het is informatie. Je lichaam vertelt je nog thuis mag komen. Zelfbeminning gaat ook over je grenzen herkennen en serieus nemen. Over voelen wat er leeft. En soms is dat: nog even niets. Dan ben je niet stuk. Je bent onderweg.

De kracht van zelfbeminning

Door jezelf te beminnen leer je jezelf kennen. Je voelt je eigen grenzen, je behoeften, je verlangens. Je doorbreekt patronen – niet op wilskracht, maar vanuit zachtheid. En juist die zachtheid opent je weer voor intimiteit, voor genot, voor verbinding.

Want werkelijk beminnen – dat begint bij jezelf.

Speciaal hiervoor is er de Introductiecursus Zelfbeminning. Het fundament voor fijne seks. https://sacredsex.nl/introductie-zelfbeminning