Op een aantal plekken in Nederland vind je Waaranders-wijken: buurtschappen waar jong en oud, gezond en zorgbehoevend samenwonen in verschillende soorten woningen. Met gedeelde groene ruimtes en voorzieningen stimuleren deze wijken ontmoeting, hulp en een sterk gemeenschapsgevoel.

Hugo’s Tuin

Hugo’s Tuin is zo’n wijk en ligt tussen de Middenweg, sportpark de Vork, de spoorlijn en de N194.  “Met 108 huizen en het plan voor nog ruim zestig, is dit de grootste van Nederland”, vertelt bewoner Michiel Knipscheer, “en we hebben alles in eigen beheer, zonder externe partijen.” Als je voor wonen in deze wijk kiest, kies je ervoor om je sociaal in te zetten voor elkaar. In deze groene, duurzame wijk is bewust gekozen voor koopwoningen, sociale koopwoningen en levensbestendige woningen voor ouderen.

Michiel en Myriam

Samen met buur Myrjam van Es vertelt Michiel over de ervaringen. Myriam: “Ik heb veertig jaar in Hoofddorp gewoond, we wilden kleiner wonen, maar in Hoofddorp werden alleen appartementen gebouwd. Twee jaar geleden zagen we dit project en ik vind het fantastisch hier.” Michiel: “Wij wonen hier ook twee jaar. Hiervoor in Den Helder konden de kinderen nauwelijks buitenspelen. We wilden niet per se weg uit Den Helder, maar het groene karakter en de verbinding spraken ons aan. Het is ruim, veilig en de auto’s parkeren aan de rand van de wijk.” Michiel wijst naar de overburen. “Normaal zou je hier nog twee huizenblokken tussen kunnen bouwen, maar wij hebben hier de buurtschuur, de moestuinen en de dierenweide. Er is 10.000m2 gezamenlijke grond en je kunt ’s middags courgettes plukken en die ’s avonds eten.” Myrjam is gastvrouw in de buurtschuur – een soort kantine – en organiseert koffie-ochtenden. Michiel neemt deel in twee van de vier VVE’s, die elkaar deels overlappen, en hij coördineert de huismeesters. Daarnaast helpt hij in de dierenweide.

Samenwerken

Myrjam: “Er zijn hier ook mensen komen wonen, puur omdat ze een woning zochten, niet iedereen heeft evenveel tijd om overal aan mee te doen, maar het doel is om deze wijk samen te onderhouden.” “En dat is een ontdekkingstocht,” lacht Michiel. “Hoe doe je het met elkaar? Je kan je aanmelden voor allerlei commissies en het is de bedoeling dat iedereen zijn steentje bijdraagt: we hebben een onderhoudsplicht. Iedereen betaalt een bijdrage aan de VVE, maar als we het groen niet onderhouden en we moeten een hovenier inschakelen, dan gaat die bijdrage omhoog.”
Hij vervolgt: “De hoofdweg, het fietspad en de parkeerplaatsen zijn aangelegd door de gemeente en de rest doen we zelf. Dat was in het begin een proces dat tijd nodig had. Iedereen is hier nieuw, met verschillende achtergronden en afkomst. Iedereen heeft eigen ideeën en een stem. Het is wel eens lastig en spannend geweest om over bepaalde zaken tot consensus te komen. Een leerproces.”
“Niet alles loopt direct goed,” bevestigt Myriam, “maar we benaderen alles positief.”

Leuke activiteiten

Met de vele commissies en werkzaamheden lijkt het erg druk voor de bewoners. Michiel: “Dat valt mee. Je komt bij elkaar als het nodig is, maar veel gaat tegenwoordig in Whatsappgroepjes. We hebben roosters als het bijvoorbeeld om het verzorgen van de dieren gaat. Aan de rand van de wijk is Stichting Philadelphia gevestigd: een stichting voor begeleid wonen van mensen met een beperking. Zij werken weer samen met ons in de dierenweide. Andersom helpt de wijk in het Transferium waar de opvang van Oekraïners is. Myriam: “Er zijn veel leuke activiteiten voor de bewoners, die in een speciale app voorbijkomen. Ik organiseer een koffie-ochtend waar de wat oudere mensen komen, er is een ouder-kind-bijeenkomst, een burenborrel.”

Bereikbaarheid

Er komen nog ongeveer zestig huizen bij het project. Achter de school die aan de rand van de wijk ligt komt een aantal bedrijven en een mogelijke sporthal. Als we het over verbindingen hebben is er wel een punt van zorg over een ander soort verbinden: de bereikbaarheid. Michiel: “Met de fiets ben je zo op de Middenweg, maar met de auto moeten we via de N194, langs het crematorium Heerhugowaard in. Dat is best een omweg. De andere optie is ook best om, zelfs als de spooronderdoorgang klaar is. Dat is een punt waar we overleg over hebben met de gemeente.” Michiel is het echter eens Myriam, als die tevreden concludeert: “Ik zeg meestal dat ik in Hugo’s Tuin woon en niet in Heerhugowaard. Het voelt echt als een eigen gemeenschap.”